Nie mam pojęcia, kiedy minął mi ten miesiąc. Czas płynął tak szybko... zupełnie straciłam poczucie upływających dni. Nie mogę uwierzyć w to, że mamy już grudzień. Nie rozumiem tego. Dopiero teraz do mnie dociera, że to, co zawsze mi powtarzała mama jest prawdą. Czas wolno leci do ukończenia 18-nastki, a później... później już tego nie zauważasz. Aktualnie poruszam się praktycznie cały czas między jakimiś "ważniejszymi" wydarzeniami. Tak na przykład teraz, skaczę między kolokwiami, od jednego, do drugiego, aż w końcu będę miała wolne. No a później święta, Nowy Rok, sesja... i tak dalej.
> makaroniiiki! <
> #tyleRiordana <
No dobra. Poza tym, że listopad zleciał szybko to w sumie nie zauważyłam jakoś, żeby wiele się działo w moim życiu. Chyba najważniejsze było to, że przeżyłam swoje dwa pierwsze w życiu kolokwia, z czego jestem dumna (teraz jeszcze przeżyć kolejne dwa...). Przykro mi to mówić, ale nie przeczytałam nic dla relaksu. Kompletnie nic. Czytałam tylko i wyłącznie to, co było mi potrzebne na studia. I zabrało mi to w sumie większość mojego czasu. Później nie miałam już siły na to, żeby ruszyć jakąś książkę. A tak bardzo woła mnie "Krew Olimpu" D:
W sumie dostałam już trochę prezentów na święta... Taaaak... Dziadkowie kupili mi tablet, a rodzice kolejną serię książek Ricka Riordana - "Kroniki Rodu Kane" oraz "Zniszcz ten dziennik". Kroniki leżą sobie ładnie w Elblągu i tata je czyta, a "Zniszcz ten dziennik" ładnie sobie leży w Gdańsku... i nikt go nie rusza. No cóż. Mam nadzieję, że znajdę czas i chęci, żeby porobić trochę zadań, bo jak na razie ponumerowałam tylko strony.
W listopadzie zjadłam pierwszy raz makaroniki. Odkąd się o nich dowiedziałam, chciałam je zjeść. Jarałam się tym, że podobno są takie mega dobre, ludzie za nimi szaleją itd. Jak byliśmy z Kacprem po zakupy do Rossmana obok mieszkania, zobaczyliśmy, że w cukierni obok sprzedają właśnie makaroniki .Wow i w ogóle. Wzięliśmy cappuccino i bodajże porzeczkę, ale w sumie już nie pamiętam. Szkoda tylko, że 4zł za sztukę, a w sumie nie są jakieś mega rewelacyjne. Okej, naprawdę, były spoko i w ogóle, ale bez szału. Ale pewnie jak będziemy następnym razem to weźmiemy jakiś inny smak na spróbowanie.
> zdjęcie w windzie zawsze spoko<
No i to by było chyba na tyle. Idę się uczyć na kolejne kolokwium, które mam w środę. Oby było dobrze. :c
Otóż to. Nie było mnie tu dosyć długo. Mogłabym opowiadać jak to nie miałam czasu, cały czas się uczyłam, itd, ale bym skłamała. Owszem, uczyłam się, momentami nie miałam czasu, a momentami po prostu mi się nie chciało, aby tu zajrzeć. Nie miałam motywacji i byłam jakoś zniechęcona do świata. Ale jest już okej. Już wróciłam. W końcu.
> Paulina się uczy przy mini-lampce, która wygląda i zachowuje się jak świeczka <
Co się u mnie działo przez cały ten czas? Byłam dwa razy w Elblągu, w domu. Skończyłam w końcu czytać "Znak Ateny" i pochłonęłam "Dom Hadesa" w zaledwie dwa dni. Kupiłam sobie "Krew Olimpu" i... książka sobie leży ładnie na szafce, a ja nie mogę jej czytać, bo wiem, że jak zacznę - będę chciała skończyć... a materiały na zajęcia czekają... No cóż. :c
> Moja kochana Pepsi <3 <
Boję się też o mojego psa. Okej, wiem, że jest już stara i w ogóle, ale nie dociera do mnie informacja, że może jej zabraknąć w pewnym momencie. Jest ze mną przez większość mojego życia i nie chcę, żeby nagle zniknęła. A ma chore serducho, momentami ledwo chodzi... Oby jeszcze trochę pożyła.
> A tak mnie przywitał Kacper < 3 <
Wczoraj byliśmy z Kacprem w Galerii Bałtyckiej. Miałam kupić sobie cztery książki jako prezent-świąteczny-od-rodziców, ale okazało się, że nie są już przecenione, więc byłam mega zawiedziona i ich nie kupiłam. Może mi je jakoś zorganizują w Elblągu, mam taką cichą nadzieję.
> moje biedne noże :c <
W sumie miałam zrobić październikowe-podsumowanie. No, ale w sumie jest już drugi tydzień listopada. Tak więc zrobię MINI-październikowe-podsumowanie, a co.
> W październiku rozpoczęłam całkiem nowe życie. Zaczęłam mieszkać w Gdańsku, musiałam się tu jakoś odnaleźć. Rozpoczęłam studia i powoli, bardzo powoli przyzwyczajam się do takiego życia. Poznałam dużo mega pozytywnych ludzi i zaaklimatyzowałam się. Znowu wdrążyłam się w historię Percy'ego Jacksona i przeczytałam kolejne dwie książki z serii. Z drugiej strony, miałam już trochę załamek, ale na szczęście jakoś z nich wybrnęłam. <
No i oczywiście teraz już postaram się pisać w miarę regularnie. Mam nadzieję, że w końcu znajdę motywację do robienia mini-recenzji filmów i książek, które mam w planach.
Notka jest trochę chaotyczna, ale w sumie, czego się można po mnie spodziewać? (No dobra, przepraszam za to.) Zarzucę jeszcze piosenką, bo czemu nie?
Studio Accantus! Jeśli ktoś jeszcze ich nie zna - polecam, polecam, polecam.
